الگویی به منظور دستیابی به مرجعیت علمی در حوزه بهداشت و درمان کشور چکیدهمرجعیت علمی از جمله کلان سیاست های کشور و رویکردهای اصلی در حوزه علم و فناوری است. این مفهوم می تواند در ابعاد مختلفی مانند آموزش و پژوهش، فناوری، بهداشت و درمان و ... مصداق دشته باشد که بررسی و تحلیل هر کدام از این وجوه، نماهای متفاوتی از این موضوع را روشن می سازد. هدف از پژوهش حاضر، احصای شاخص ها، الزامات و راهکارهای تحقق مرجعیت علمی در حوزة بهداشت و درمان کشور و ارائة الگویی برای آن است. روش تحقیق از نظر هدف، کاربردی–توسعه ای و از نظر گردآوری داده ها، کیفی است و به منظور رسیدن به هدف پژوهش، از روش شبکه مضامین و تحلیل مضمون استفاده شده است. گردآوری داده های پژوهش از طریق تحلیل و بررسی سند ﻧﻘﺸﻪ ﺟﺎﻣﻊ ﻋﻠﻤﻲ ﺳﻼﻣﺖ ﻛﺸـﻮر و برگزاری مصاحبه در قالب نشست های تخصصی با 13 نفر از خبرگان حوزة بهداشت و درمان کشور انجام شد. نتایج حاصل از این مطالعه نشان می دهد که می توان از شاخص های مرتبط با رشد علمی، پذیرش بیماران و دانشجویان خارجی، دستیابی به استانداردهای جهانی، رؤیت پذیری علمی و شبکه سازی ملّی و بین المللی، فناوری و بازار محصولات و خدمات برای سنجش تحقق مرجعیت علمی در حوزه بهداشت و درمان استفاده نمود. همچنین، اولویت بندی و برنامه محوری، نیروی انسانی توانمند و نخبه، هماهنگی بین دستگاهی، زیرساخت ها و تأمین مالی به عنوان الزامات تحقق مرجعیت علمی در حوزه بهداشت و درمان شناسایی شدند و ازجمله راهکارهای تحقق مرجعیت علمی در این حوزه نیز گفتمان سازی و ترویج ملّی و بین المللی، آزادی عمل و استقلال دانشگاه ها، ارتقای دیپلماسی علمی و حمایت از سرمایه انسانی است.

رهبری سازمان های بزرگ مانند دانشگاه های علوم پزشکی نیازمند دانش عمومی، تخصصی در راستای مدیریت بهینه سازمانی هستند رهبری سازمانی که مبتنی بر دانش کارآمد باشد یک ضرورت جهت هدایت سازمانی است و اهمیت رهبری بر پایه دانش به عنوان بالاترین قدرت اجرای سازمانی در راستای ارتقاء سازمانی و مرجعیت علمی برکسی پوشیده نیست. بنابراین مطالعه حاضر با هدف بررسی تاثیرگذاری و تاثیرپذیری رهبری دانش محور و مرجعیت علمی در دانشگاه های علوم پزشکی صورت گرفته است. مطالعه حاضر از نوع مروری می باشد که از طریق جست و جو در پایگاه های اطلاعاتی؛ Google Scholar، ProQuest Elsevier, Pubmed, Iran Medex, Scopus در محدوده سال های 2003 الی 2020 صورت گرفته است جستجوی مقالات بر اساس کلیدواژه های مروری، دانش محور، رهبری دانش محور، مرجعیت علمی، علوم پزشکی انجام گردید. نتایج نشان می دهد که رهبری دانش محور یک سبک رهبری در سازمان است سبکی که نقطه اتصال ارتباط سازمان می باشد. رهبری بر مبنای دانش محور و با برخورداری از توانمندی عمومی و تخصصی و مدیریت بهینه سازمانی(که خود یک مبنای مرجعیت علمی است) یک سرمایه ارزشمند سازمانی است به طوری که می تواند اهداف رهبری را به شکل مطلوب و بالاترین میزان بازدهی در سازمان جاری کند. بنابراین با بهره گیری از رویکرد رهبری متناسب می توان بهره برداری بهینه ای از منابع سازمانی با رویکرد مرجعیت علمی نمود. نتایج این پژوهش به مسیولان و مدیران و دست اندرکاران دانشگاه های علوم پزشکی پیشنهاد می کند که از رهبران دانش محور و اثربخش در سازمان استفاده نمایند تا بتوانند موجب ارتقاء مرجعیت علمی و جهت مندی سازمانی شوند.

زمینه و هدف از عمده ترین فواید وجودی یک سیستم ملی نوآوری، علاوه بر تضمین توسعه پایدار و رشد اقتصادی؛ تحقق مرجعیت یا همان رهبری علمی در حوزه های مورد نظر یک جامعه می باشد. هدف این مطالعه، تشریح نقش سیستم ملی نوآوری در دستیابی به مرجعیت علمی است. روش مطالعه حاضر از نوع مروری و کتابخانه ای است که با استفاده از مقالات و کتاب های انتشار یافته در زمینه سیستم ملی نوآوری و مرجعیت علمی انجام شده است. یافته ها شرکت های نوآور، شرکت های تدارک بیننده قطعات؛ وسایل و مواد اولیه، شرکت های رقیب، سازمان های مالی و شرکت های سرمایه گذار خطرپذیر، مشتریان یا مصرف کنندگان، نهادهای آموزشی و پژوهشی، دولت، شرکت های واسطه ای تحقیق و توسعه علم و فناوری، و مشارکت کنندگان بین المللی از اجزای مهم یک سیستم ملی نوآوری محسوب می شوند. نتیجه گیری شرکت های نوآور و سیستم آموزش (پایه و عالی) یک کشور، از مهم ترین ارکان یک سیستم ملی نوآوری هستند که می توانند رهبری علمی یک جامعه را تحقق بخشند.

هدف از پژوهش حاضر، احصای عوامل مؤثر و راهبردهای تحقق مرجعیت علمی در حوزة آموزش عالی کشور و ارائة مدل مفهومی مرتبط با آن است. روش تحقیق از نظر هدف، کاربردی–توسعه ای و از نظر گردآوری داده ها، کیفی است و به منظور رسیدن به هدف پژوهش، از نظریة داده بنیاد و رویکرد نظام مند استراوس و کوربین استفاده شده است. گردآوری داده های پژوهش از طریق برگزاری مصاحبه در قالب نشست های تخصصی با 19 نفر از خبرگان حوزة آموزش عالی کشور انجام شد. نتایج حاصل از تحقیق نشان می دهد که از شرایط علّی مرجعیت علمی می توان به آفرینش های علمی، پژوهش های مبتنی بر حل مسائل و رؤیت پذیری اشاره داشت. راهبردهای کلیدی تحقق مرجعیت علمی در حوزة آموزش عالی کشور شامل نیازسنجی و تعیین اولویت های ملّی موضوعی برای مرجعیت، مأموریت محور شدن مراکز آموزش عالی، حمایت از سرمایة انسانی نخبه، برنامه محوری مرجعیت علمی کشور، تعاملات علمی بین المللی، گفتمان سازی ملّی و بین المللی، تجاری سازی دستاوردهای علمی و آزادی عمل و استقلال بیشتر مراکز علمی است و اقتدار ملّی، تمدن سازی و شکوفایی اقتصادی، از جمله پیامدهای حاصل از به کارگیری راهبردهای ذکرشده و تحقق مرجعیت علمی در حوزة آموزش عالی کشور است

Purpose: Clustering and co-word analysis is a method to reveal relationships and links and illustrate the intellectual structure of a scientific field. This research tries to study the intellectual structure of articles in the field of futures studies in Iran by using the technique of co-word analysis. Method: The current research is a descriptive-analytical development with a scientometric approach. The statistical population is 921 articles retrieved records in the field of futures studies. Findings: The findings showed that articles in the field of futures studies in Iran are often associated with positive growth, and in terms of frequency, the keywords scenario, Islamic Republic, and foresight are the most frequent in futures studies. The findings related to the hierarchical clustering led to the formation of 8 clusters in this field, namely "ICT visions", "geographers who love the future", "knowledge development", " Futuristic higher education", "Future of Religion", "Regional Relations", "Strategic Foresight" and "Heavy Weight of Method". Conclusion: According to the findings of the current research and the high frequency of the keyword scenario, as well as the density and relationships of this keyword with other keywords, it can be concluded that the scenario is the dominant approach in futures studies. Also, according to the resulting clusters, it was observed that these researches have a high variety, but addressing the future in many areas is still neglected.

Our analysis of Popper’s philosophy of science focuses on his concepts of tradition and situational analysis. These concepts represent innovative Popperian contributions to a historical and hermeneutical turn in philosophy of science that most of his critics, especially Kuhn, fail to recognize. According to his historical view, Popper conceives sciences as a complex of traditions in continuous transformation and progress by means of rational discussion of theories. In order to grasp the rational progress of scientific traditions, Popper proposes an original method that he calls “situational analysis”. This hermeneutical method seeks to understand the concepts, hypotheses, actions, practices, controversies and products that scientists made to solve problems in their specific historical contexts to improve the truth content of theories. In addition to his historical and hermeneutical turn, Popper also inquired about the social and political conditions for the progress of scientific traditions by means of intersubjective criticism of theories and conjectures. According to him, the rational discussion of ideas requires, as necessary conditions, plurality of ideas, intellectual humility, and freedom of thought and communication that can only exist in an open and democratic society. With these considerations, we may say that in addition to a historical and hermeneutical turn, Popper also contributed to a social and political turn in the philosophy of science

The paper offers a distinctive reading of Popper’s work, suggesting that his Logic of Scientific Discovery (LScD) might be re-interpreted in the light of his Open Society. Indeed, Popper can be interpreted as criticising certain aspects of his first book, and as a result improving upon them, in his second. It suggests translating what Popper says about ‘conventions’ into his later vocabulary of ‘social institutions’. Looking back, I believe that Popper never intended the language of conventions and decisions to be read individualistically. I remain unsure whether Popper was himself quite as clear about this as he could have been.  My reading makes Popper a pioneer in the sociology of science. Scientific institutions are arenas of political power; but Popper did not discuss the structure and inter-relations of the social institutions of science, or offer a politics of science in the context of his methodology. What is missing from the skeletal sociology of LScD is the politics. We could put it in Popperian terms this way: scientific institutions are both open and closed. They are closed, firmly, to the inexpert, to the non-members; supposedly they are open to the qualified, provided the prerogatives of seniority and leadership are acknowledged. Despite these shortcomings, Popper’s critical and rational approach and his insistence on openness and intellectual honesty are still important today.